In het leven zijn we vaak bereid veel op te offeren om een vriendschap, een liefde of een connectie te behouden. Om de vrede te bewaren. Om te voldoen aan verwachtingen die niet de onze zijn. De manier waarop we zijn opgevoed, de gebeurtenissen van het leven — ze brengen ons onvermijdelijk op een moment waarop we het geloof in de ander verliezen. We voelen ons alleen. Alleen met onszelf, alleen met onze eenzaamheid. En soms volstaat het contact van een hand, de zachtheid van een woord, een glimlach, een ogenblik van verbondenheid, of de schoonheid van de wereld om dat geloof terug te vinden. Om ons opnieuw verbonden te voelen – met de anderen, met de wereld, met onszelf.
| • | 1. | De bus zonder haar vertrok |
| • | 2. | Ze haar vlucht nam |
| • | 3. | Ze niet naar Compostella ging |
| • | 4. | Hij zijn koffer achterna reisde |
| • | 5. | Waarop de nacht viel |
| • | 6. | Waarop het geluk langskomt |
Wij bieden je de mogelijkheid om op de hoogte gehouden te worden bij het verschijnen van nieuwe, of door je gezocht uitgaven. Je dient hiervoor ingelogd te zijn.